Rozpoznanie m.p.dz. nastręcza duże trudności, tym większe im młodsze jest dziecko. Związane jest to z niedojrzałością Centralnego Układu Nerwowego i brakiem charakterystycznych objawów klinicznych schorzenia. Dla wczesnego rozpoznania m.p.dz. istotne znaczenie ma obserwacja dzieci z tzw. zagrożenia ciążowo–porodowego. Pierwsze objawy schorzenia mogą pochodzić z narządu ruchu, jak również z innych narządów lub układów.

Pomocne w rozpoznaniu m.p.dz. są:

• błądzenie gałek ocznych, zez
• brak reakcji lub nadmierna reakcja na bodźce dźwiękowe
• zaburzenia czucia
• niepokój, zaburzenia snu
• trudności pielęgnacyjne przy ubieraniu, kąpieli
• tzw. „odgięciowe” ułożenie dziecka
• nadmiernie nasilony odruch ssania
• trudności w połykaniu
• trudności w karmieniu od pierwszego tygodnia życia.

Do najwcześniejszych objawów ze strony narządu ruchu należą:

• reakcje kurczowe grup mięśniowych
• drżenie kończyn
• wyprostne odruchy mięśni karku i kręgosłupa (w skrajnych postaciach nawet tzw „opistotonus” – polegający na sztywnieniu kręgosłupa i wygięciu go łukowato ku tyłowi z głową odgiętą do tyłu)
• przywiedzeniowe ustawienie bioder, zgięciowe kolan, końskie stóp tj. krzyżowanie kończyn dolnych i ustawianie stóp w zgięciu podeszwowym
• przetrwanie poza określony czas odruchów fizjologicznych tj. zbyt długie utrzymywanie się odruchów typowych dla noworodka i niemowlęcia
• pojawienie się odruchów patologicznych
• klasyczna asymetria ułożenia tułowia i kończyn dolnych
• czynnościowa skolioza lędźwiowa (skolioza – skrzywienie kręgosłupa)
• kręcz szyi
• przykurcze przywiedzeniowo-rotacyjne barków tj. krzyżowanie kończyn górnych i ustawianie barków do wewnątrz
• przykurcz zgięciowy łokci, nadgarstków i palców rąk

Ostateczne rozpoznanie m.p.dz. można ustalić dopiero pod koniec 1 roku życia, a nawet później, gdy objawy kliniczne są już utrwalone. Rozpoznanie nie jest kwestią jednorazowej wizyty u lekarza specjalisty a raczej rezultatem nawet kilkumiesięcznej obserwacji pacjenta.