Każda idealna klasyfikacja powinna być powtarzalna, czuła, specyficzna i mieć wartość prognostyczną. Zmieniający się w czasie obraz kliniczny oraz stan funkcjonalny chorych z m.p.dz. wynika ze swoistej ewolucji zaburzeń neurologicznych zachodzących u rosnącego dziecka. Utrudnia to przyjęcie właściwego podziału.
Początkowe tendencje do klasyfikowania m.p.dz. z punktu widzenia neuroanatomopatologicznego ustępowały z czasem klasyfikacjom kliniczno –neurofizjologicznym obejmującym rodzaj patologii w mięśniach oraz rozkład topograficzny niedowładów. Współcześnie obserwowana jest tendencja do upraszczania klasyfikacji.

Stosowane są dwie podstawowe klasyfikacje.

Podział wg Ingrama z 1955r:
1.Obustronne porażenie kurczowe (diplegia) – (w stopniu -lekkim, umiarkowanym, ciężkim)

niedowład kończyn dolnych

niedowład 3 kończyn

niedowład 4 kończyn

2. Porażenie połowicze ( hemiplegia) – (w stopniu - lekkim, umiarkowanym, ciężkim)

lewostronne

prawostronne

3.Obustronne porażenie połowicze ( hemiplegia bilateralis)
4.Zespół móżdżkowy
5.Zespół pozapiramidowy

postać dystoniczna

postać atetotyczna

postać pląsawicza

postać z częstymi zmianami napięcia mięśniowego

6.Postacie mieszane.

Podział wg Hagberga (1984r):
1. Zespoły spastyczne: tetraplegia, diplegia, hemiplegia
2. Zespoły móżdżkowe: wrodzona ataksja
3. Zespoły dyskinetyczne: postacie atetotyczne ( choreoatetoza), postacie dystoniczne